نابرابری های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتمائی از سال 1970 (هزار و نهصد و هفتاد) در آمریکا و ادامه آن باعث بالا رفتن سطح فقر و تنگدستی شده است. بحرانهای سوار بر شانه های اقتصاد آمریکا از طرف دیگر این سود را برای صاحبان کالا به همراه دارد که کارگران مجبور می شوند تمامی اندوخته خود را بر اثر بالا رفتن قیمت ها خرج کنند.
اگراین[بحران پیش آمده] بدترین زمان برای کارگران به شمارمی رود در عوض بهترین زمان برای بانکداران است. تایتانهای وال استریت دقیقا چند ماه قبل آمدند و در واشنگتن دی سی فراخوان دادند وآنگاه کلیدها به دست صندوقداران خزانه داری سپرده شد. چندین ترلیون دلار نجات بخش حکومت آن چنان کارساز بوده است که حتی موسسات غول آسای مالی هم دارند به بدترین شکل ممکن ، بدهی ها یشان را می پردازند.
بحث من در این اثر بررسی سه شکل جامعه گرایی با سه نوع ارتباط اجتماعی با شکل های فردیت مرتبط با آن هاست. به عقیده مارکس، این سه شکل می توانند به مثابه شکل های پیشرو تاریخ بشریت نگریسته شوند. در دو پله نخست که «پیش تاریخ» را تشکیل می دهند، انسان در حال شدن است. در پله سوم این شدن انجام گرفته است. یکی از بند های اساسی این تاریخ مربوط به نوع ارتباطی است که افراد بنا بر پیوستگی اجتماعی خاص خود دارند .
در شماری از کشورهای پیرامونی مانند ایران، حق انتخاب کردن و انتخاب شدن آزاد و بی ممیزی هیچ معنا و مفهومی ندارد، رابطه خدایگان و بنده در این نظام امری عادی به شمار می رود. با کارگران و دیگر زحمتکشان چونان برده رفتار می شود. حقوق سیاسی به شدت پایمال می گردد. شهر وندان حتی از حقوق شخصی بی بهره اند. گزمه های رژیم رفتار خصوصی افراد را زیر نظر دارند؛ جز وابستگان رژیم و خانواده های آنان بقیه مردم در شمار شهروندان درجه دوم قرار دارند. در چنین وضعیتی گفتگو از شهر وند و انسان آزاد کفر ابلیس است. گویی شعار «انسان گرگ انسان است» در این نوع جامعه ها مصداق بیشتری می یابد، بدیهی است که این عارضه ها و آفت ها از «طبیعت» انسان سرچشمه نمی گیرد، بلکه از سیستم ...
بحران عمومی که سرمایه داری جهانی شده و مالی شده را لرزاند ، نشان می دهد که این سیستم اقتصادی دفاع پذیر نیست . نتیجه این بحران بستگی زیاد به سیاست هایی دارد که تناسب نیروها میان جنبش اجتماعی و طبقه های فرمانروا، میان کشورهای مرکز و پیرامون و توانایی ما در پیشنهاد کردن جدول جدید تحلیل و ارائه کردن طرح های پیشنهادی بدیل را هدایت می کند .
او هرگز در برابر بی عدالتی ها و ستم گری ها سر تسلیم فرود نیاورد، مبارزی راستین در راه آزادی و دموکراسی و عدالت اجتماعی بود. تن و جان او در آتشدان زندگی سخت مردم ستمدیده آبدیده شد و صیقل یافت. او هرگز بی نصیبی مردم را از یک زندگی انسانی و غوطه ور بودن در استثمار و بهره کشی بی رحمانه بر نمی تابید
پس دولت یک ابزار یا بازیچه سرمایه بزرگ ،یک حاکم بی طرف بر فراز طبقه ها نیست . دولت به عنوان محصول مبارزه طبقه ها در عین حال زیر نفوذ تضادهای طبقاتی قرار دارد . از یک سو ، دولت بنا بر وسعت و تنوع دستگاه ها و کارکنانش در درون خود تقسیم اجتماعی کار را بازتولید می کند . مبارزه طبقات درخود ساختار دولت حضور دارد . از سوی دیگر ،دولت بنا بر تعدد پیوندهایش با جامعه زیر نفوذ منافع طبقه ها و گروه های متفاوت اجتماعی است .
ما بر این عقیده ایم که مبارزات ما در آینده باید پیوسته و بتدریج تشدید شود. ما تنها درموضع دفاعی قرار نداریم. ما سلاح های ایدئولوژیک لازم را در اختیار داشته و حق با ماست. ما باید گام به گام به مرحله ضدحمله وارد شویم. دشمنان ما این را می دانند و به همین دلیل هراس دارند.
سر مشق دموکراسی کدام است؟ هر کس می داند که در قرن 19 تصور این بود که می توان نهاد دموکراسی رابر پایه رهایی اجتماعی پی ریزی کرد . بر این اساس اصل سرمشق (پارادیگم) اجتماعی دموکراسی پیشنهاد شده است . اما پایان قرن 20 روی استحکام حقوق و روی این واقعیت درنگ دارد که دموکراسی اجتماعی لزوماًبدون دولت حقوقی بر قرار نمی گردد و در نفس خود قادر به تضمین حقوق بشر و شهروندان و دموکراسی نیست . از این رو ،مسئله دولت حقوقی رادر کانون مسئله گزاری دموکراتیک می یابیم و همین مجموع مسئله ها است که این جا به آن می پردازیم .
مارکس از دولت اغلب به طور کلی ،مستقل از دوره ها و کشور ها صحبت می کند؛ اما به خصوص به دولت مدرن ،یعنی به دولتی که در دوره وی در کشور های اروپای غربی و در ایالات متحد تشکیل شده بود ،توجه دارد .او برای نشان دادن سرشت این دولت و انتقاد از آن شیوه تشکیل دولت را تحلیل می کند و از این راه به معرفی پیدایش دولت مدرن راه می یابد. این نکته موضوع جاری و اساسی فکر سیاسی وی را تشکیل می دهد و آن را میتوان هم در نخستین نوشته ها و هم در آثار بعدی او به شکل های متفاوت اما با پیوستگی نمایان ملاحظه کرد .
غیر ممکن است که برای همیشه سطوح بالاتری از مصرف ما را شاد نماید. منطق این سیستم این است که ما همیشه ناراضی وهمیشه زیاده خواه باشیم . در یک نظامی که نابرابری قابل توجه تضمین شده است٬ ما ملزم به حسادت با مصرف کسانی هستیم که از ما ثروتمند ترند . اما هر بار که ما فکر می کنیم که به یک سطح بالاتری از مصرف رسیده ایم، می بینیم که هنوز بسیاری از افراد ثروتمند درسطحی بالاتراز ما وجود دارند. و اگر آن پایینی ها همطراز با ما شوند ، ما باید با مصرف بیشتر خود را کماکان پیشتاز نگه داریم.
در وضعیت کنونی همرایی مقوله های لیبرالی – اجتماعی بر اندیشه اجتماعی و سیاسی و از طریق آن بر اندیشه تغییر ناپذیر بودن دموکراسی پلورالیستی و اسلوب های آن و اندیشه تغییرناپذیری ساز و کار های اقتصادی انباشت که مدرنیزه کردن نام گرفته،فرمانرواست. این همرایی با فروپاشی شوروی تقویت شده است.
خوب است که اشاره شود در تمام ادیان منظره بهشت به گونه ای ترسیم شده است که در آنجا همه چیز آزاد و فراوان وعالی است: قصرهای باشکوه٬ باغهای زیبا٬ جویبارهای شیر وعسل٬ حوریان و غلمانهای زیباروی٬ و.....نه حکومتی هست ٬ نه پاسداری و نه ممنوعیتی. در واقع در تصویری که از بهشت ارائه شده است هم دولت ملغی شده و هم مذهب و این در واقع تصویر وهمی تا حدی مشابه همان دنیایی است که مارکس با آمدن دوران بعد از سرمایه داری بر روی زمین واقعیت آنرا تصویر کرده است.
ما در عصر جهانی شدن زندگی می کنیم، عصری که عوامل نولیبرالیسم بر آن تسلط دارند و قدرت بلامنازع در دست یک عده معدود قرار گرفته است. تعادل بین المللی نیروها در عرصه جهانی بهم خورده و ما باورمندیم که این روند موقتی خواهد بود. بیایید با تلاش با یکدیگر بر ضد این نوع جهانی شدن با اتحاد جهانی خود مبارزه کنیم. فدراسیون جهانی اتحادیه های کارگری با 62 سال تجربه و فعالیت و با تجدید نظر در روش و صف آرایی جدید امیدوار به استقرار طبقه کارگری جهانی و جنبش اتحادیه های کارگری است.
سیستم سرمایه داری فقط دغدغه عبور آزاد کالا و احتکار سرمایه از طریق بازار آزاد را دارد ولی عبور آزادانه انسان ها را برای دستیابی به کار ممنوع کرده است. با توجه به شرایط موجود کنفدراسیون عمومی کارگران پرو (CGPT) و فدراسیون جهانی اتحادیه های کارگران (WFTU) از کنفرانس جهانی اتحادیه کارگران جوان تجلیل بعمل می آورد و معتقد است که آینده جنبش جهانی اتحادیه کارگران در دست نیروهای جوان کارگری امروز است.
بحث در باره دولت حقوقی در نگاه نخست بدین معناست که حقوق در زندگی اجتماعی و سیاسی حکومت می کند و این دست کم به طور ایده آل با حکومت زور و در نمای معین با دولت ماهیتاً بی قاعده و بی سازمان در تقابل است و به خصوص در سطح ویژه حقوقی می تواندبدین معنا باشد که دولت فعالیت مشخص خود را بنا بر قاعده های معین و در درجه اوّل بنا بر قاعده های حقوق عمومی (نظام قانونی اختیار ها) تعیین و مرزبندی می کند.
چند سالی است که شاهد گسترش پارادیگم «جدید» در قلمرو فکر سیاسی هستیم. اگر از نقطه نظر «منفی» این پارادیگم نفی پارادیگم مارکسیستی و بطور کلی نفی هر فکر اجتماعی تعریف می شود، از نقطه نظر «مثبت» میتواند بازگشت اصول حقوقی در جایگاه تئوری سیاسی تعریف شود . پی بنای این بازگشت عبارت از باور به ارزش حقوق در برابر پارادیگم اجتماعی است و به عنوان ابزار و در عین حال ضامن رعایت حقوق بشر و جامعه دموکراتیک جلوه می کند . مفهوم دولت حقوقی در چنین چار چوب موضوعی با پیشرفت تازه ای روبروست.
هنگامی که مارکس در 1848 دوباره به کار در زمينه مفهوم ایدئولوژی پرداخت، این نوآوری هنوز تازه امّا وقف یک کار کهنه بنظر می رسید؛ زیرا چنان که می دانیم دستوت دوتراسی در 1796 این کلمه را ا بداع کرد تا به بررسی ایده ها بپردازد و در این کارزار از ا سلوب تجربه گرایی بسیار وسیع به ارث رسیده از کندیلاک استفاده کرد. این کلمه به صورت یک عنوان در اثر دستوت وارد شدو ارزش نمایانی کسب کرد. پس از آن به سرعت نام یک جریان فکری شد و این خطر جدی را در پی داشت که اثری از آن نماند.
اصطلاح دموکراسی تعریف های شمارمندی دارد و با صفت های گوناگون همراه است که نوع دموکراسی وصف شده را مشخص می کند. دموکراسی با عنایت به ریشه آن به معنی قدرت مردم است. تعریف قوی دموکراسی، اندیشه ورزی هم زمان درباره قدرت و مردم را ناگزیر می سازد.
