ما، جمعی از انجمنها و نهادهای مدنی فعال در حوزه کودکان و نوجوانان، با نگرانی عمیق، خشونت اعمالشده علیه کودکان در اعتراضات سراسری روزهای اخیر را محکوم میکنیم؛ خشونتی که به کشته و زخمی شدن تعدادی از کودکان و نوجوانان انجامیده و آثار جبرانناپذیری بر جان، روان و آینده آنان بر جای گذاشته است.
مردم ایران! امروز همه ما در «نه» به جمهوری اسلامی باید متفقالقول باشیم. هیچکس از فردای نیامده خبر ندارد و هیچ نیروی تکنفرهای هم سرنوشت ما را رقم نخواهد زد. اما یکچیز مسلم است؛ وقت حرکت است، هنگام عمل است. باید به پا خیزیم و سرنوشتمان را به دست خویش بنویسیم.
این اعتراضات نه ساخته ی اتاقهای فکر سیاسی است، نه پروژهی جریانی خاص. این صدای زندگیخواهی مردمی است که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند جز زنجیرهایی که بر معیشت، کرامت و آیندهشان بسته شده است. این صدا، صدای مردم است و مردم، صاحبان اصلی این سرزمین هستند.
اتوپیایی بودن دیدگاهی که انتظار عصر صلح و افول نظامیگری را در جامعه امروز دارد، به وضوح در این واقعیت متجلی میشود که به برنامهریزیهای آرمانشهری پناه میبرد. این دقیقاً ویژگی تلاشهای آرمانشهری است که برای اثبات عملی بودن خود، تا حد ممکن به تدوین دستورالعملهای «عملی» تا حدممکن دقیق و جزئی می پردازند. پروژه «ایالات متحد اروپا» به عنوان پایهای برای محدود کردن میلیتاریسم بینالمللی نیز از این دسته است... شعار اتحاد اروپا بطور عینی، در درون جامعه سرمایهداری میتواند فقط به لحاظ اقتصادی به معنای جنگ تعرفه ای گمرکی با آمریکا و از نظر سیاسی به معنای مبارزه نژادی میهن پرستانه استعماری باشد.
نظامیگری در دو شکل خود – به عنوان جنگ و به عنوان صلح مسلح – یک فرزند مشروع و نتیجه منطقی سرمایهداری است که تنها با از بین رفتن سرمایهداری میتوان بر آن چیره شد. بنابراین، کسی که صادقانه خواهان صلح جهانی و رهایی از بار وحشتناک تسلیحات است، باید خواهان سوسیالیسم نیز باشد. فقط از این راه است که میتوان در زمینه بحث خلع سلاح واقعاً به روشنگری و تبلیغات سوسیال دموکراتیک دست زد.
گریگ نخستین آهنگساز نروژ بشمار می آمد، که در جهان نام دار شد. گذشته از آن، او نگاره های مردمی اسکاندیناویایی را به درجۀ نویی رساند. بازماندۀ هنری آفرینشگرانۀ ادوارد گریگ دربرگیرندۀ بیش از ۶۰۰ آواز و رمانس، ۲۰ پارچۀ موسیقیایی، سمفونی، سونات و سوییت برای فورته پیانو، ویولون و ویولونسل است.
چین، «سرزمین عجایب» اقتصاد جهانی، پرچمهای سرخ برمی افرازد و خود را سوسیالیستی مینامد. اما چین واقعاً چقدر سرخ است؟ در سال ۱۹۹۲، چین رسماً نظام خود را «اقتصاد بازارمحور سوسیالیستی» نامید... ولی ساختار اجتماعی امروزی چین را میتوان در بهترین حالت به عنوان شکل جدیدی از سرمایهداری دولتی فهمید؛ آن هم به عنوان نسخه بازار آزاد از آن.
به مناسبت سالروز تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر توجه شما را به روایتی از فریدون هویدا جلب می کنیم که بعنوان نماینده ایران در اجلاس سازمان ملل شرکت داشت. این مصاحبه به همت ناخدا حمید احمدی از سوی انجمن مطالعات تاریخ شفاهی ایران انجام شده است.
آموزگاران آموزشگاه والای موسیقی او را بی چون و چرا ارجمند بشمار می آوردند. او در سال ۱۹۰۵ با آگاهی از بیکارسازیِ ن. آ. ریمسکی-کورساکوف از آموزشگاه والای موسیقی، به نشانِ همبستگی درخواست نامه ای مبنی بر پایان کار خود در آموزشگاه والای موسیقی نوشت. در یکی از روزنامه ها، نامۀ سرگشاده ای با خواستِ آزادسازیِ آموزشگاه والای موسیقی از خودکامگی انجمن امپراتوری موسیقی روسی به چاپ رساند. تنها پس از دریافتِ خودگردانی و گزینشِ آ. ک. گلازونوف برای سرپرستی آموزشگاه والای موسیقی، به گروه استادان آن بازگشت.
اگر چه شرايط حاكم بر جامعة امروز ايران زمينه اي براي بررسي جامع و مستقل مسایل این جنگ و روشنگری بیشتر مسئوليت اين فاجعه آفرينان را نمی دهد، و اگر چه در جمهوري اسلامي براي لاپوشاني فجايعي كه تنها بخش كوچكي از آن در اين مختصر آمد، قلم تحریف در دست آنان است ولی روزی ابعاد اين فاجعه و نيز ماهيت عملکرد آيت الله خميني و يارانش در سياست ادامه جنگ پس از آزادسازي خرمشهر بيش از پيش روشن خواهد شد.
ما ـ امضاکنندگان این بیانیه: نهادها، تشکلهای مبارزاتی کارگری و اجتماعی و فعالان انقلاب زن، زندگی، آزادی برآمده از درون جنبشهای مردمی و همسو با آنان در سومین سالگرد این خیزش بزرگ بر ادامهی راه تأکید میکنیم. مبارزهی ما متوقف نشده و نخواهد شد. تلاش برای رهائی از این شرایط و دستیابی به یک زندگی بهتر ادامه این مبارزه را اجتناب ناپذیر میکند. فراخوان ما به همهی نیروهای مترقی و مردمی این است که با اتحادی هرچه گستردهتر، حول مطالبات بنیادین مردم، دست در دست یکدیگر بگذاریم. آیندهی مرفه، آزاد و برابر، تنها زمانی ممکن خواهد شد که ما مردم ، آن را به دست خود و با تکیه بر سازماندهی تشکلات مردمی مبتنی بر اعمال اراده جمعی در ساختار سیاسی، بنا کنیم.
دو خطر جنبش کارگری را در پایان این سده تهدید میکند: تسلیم رهبرانش در برابر ایدئولوژی بازار و غیرسیاسیشدن شهروندان. غیرسیاسیشدن و احساس ناتوانی و درماندگی خطر بزرگی است؛ نه تنها برای جنبش کارگری، بلکه برای خود دموکراسی، که بدون آن جنبش کارگری نیز ممکن نیست.
روشنفکران منتقد ممکن است نقشی حتی بزرگتر از زمان گرامشی ایفا کنند. وظیفه آنها، در تبیین خودآگاهی این ائتلافهای نوین جهانیِ نیروهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی، تنها در صورتی می تواند با موفقیت انجام شود که برپایه سطح پیشرفتهای از توسعه فنآوریهای اطلاعاتی و ارتباطاتی، صورت پذیرد. فعالیت نظری و عملی در این مسیر، بدون شک برای روشنفکران بینشهای تازهای درباره نقش آینده طبقه کارگر در نظام جهانی سرمایهداری سدۀ بیست و یکم فراهم خواهد آورد.
امسال هشتادمین سالگرد درگذشت زیلوتی، آهنگ ساز و پیانیست بزرگ روس است. مرده ریگ آلکساندر ایلیچ زیلوتی موسیقی دان برجسته، برای ما این دیدگاه او است: «کمک به دوستان، بزرگترین خوشبختی بر روی کرۀ زمین به شمار می آید. ناتوانی در کمک به دیگران، بزرگترین بدبختی بر روی کرۀ زمین به شمار می آید».
ما مردم با هیچ دولت و کشوری جنگ نداریم .سالها به جان و ثروت های نجومی ما مردم تکیه کرده اید و از دشمنی شیطان بزرگ دم زدید. اما پاسخ ما که بارها اعلام کرده ایم اینست: "دروغ میگن امریکا دشمن ما همینجاست"
کتابی که در دست دارید، داستان زندگی یک جوان افغان به نام عنایت الله است؛ یکی از هزاران جوان آواره در کوچه پس کوچه های دنیا، خسته از جنگ، استبداد، فقر، گرسنگی، تحقیر، تبعیض و استثمار؛ در «حسرت یک زندگی معمولی»؛ در جستجوی جایی اندک امن و آرام… این ترجمه را به پیشگاه نویسندگان توانمند میهنم تقدیم می کنم، به امید آن که همت کرده و گوشه هایی از داستان های پررنج میلیون ها پناهجوی افغان را که بعنوان شهروند دست چندم و یا ناشهروند در ایران زندگی می کنند، به قلم درآورند، تا پرده پیش داوری ها و تزویر عوامفریبان کنار زده شده و در پس آن سیمای انسان ها، با همه خوبی ها و ضعف های شان، شهامت ها و ترس های شان، آروزها و کابوس های شان، دیده شود.
در سنجش ها نباید پیش داوری های خود و همفکران اندک شمار خود را به جای واقعیت نشاند . ساختمان زندگی نو، بیش از آنچه مردم آن را می فهمند ومی خواهند ممکن نیست ...ملاحظه می کنید که هیچ حرکتی بدو ن خواست و اراده و آگاهی عمومی ممکن نیست و دیر یا زود تغییر مسیر خواهد داد .
می خواهیم به صد سال استثمار و بربریت و حاکمیت از بالای سر جامعه خاتمه دهیم و بر شوراها و اعمال اراده مستقیم خود مردم تاکید داریم . امروز نیز متحدانه و با بر افراشتن پرچم #زن_زندگی_آزادی اعلام می کنیم که تنها آلترناتیو مردمی ، اعتراضات خود ما مردم در کف خیابان برای پایان دادن به جهنم حاکم است...عزم راسخ ما، ادامه انقلاب مان برای پایان دادن به همه بساط بربریت و ساختن دنیایی شاد و مرفه، بدور از تبعیض و نابرابری، تحقق عدالت و دادخواهی و ساختن جهانی آزاد و برابر به دست توانای ما مردم است.
تا زمانی که این رژیم به دست مردم ایران نابود نشود، خطر فاجعه سرکوب داخلی و تهدید خارجی برای منطقه و جهان همچنان باقی خواهد ماند. اکنون منافع مردم ایران و جامعه جهانی در سرنگونی جمهوری اسلامی بهطور بیسابقهای همسو شدهاند. امیدوارم مردم ما، با همان همبستگی ملی و شجاعت خیزشهای «زن، زندگی، آزادی» در ۱۴۰۱، آبان ۱۳۹۸، دی ۱۳۹۶ و دهها قیامها و اعتراضهای دیگر، به میدان بیایند و خود را — و جهان را — از شر ضحاک زمان و رژیم فاشیستی مذهبی اسلامی رهایی بخشند.
شعری به یاد معلم گرامی از دست رفته محمد تقی برومند (ب. کیوان)
