-

در اکثر رسانه های اصلی غربی، چین در حال حاضر به عنوان یک تهدید، یک «امپراتوری» فاتح، یک قدرت «امپریالیستی» معرفی می شود... در حقیقت، در مسائل تجاری، چین واقعاً موفق شده است رقبای اصلی سرمایه داری خود را با شرایط خود آنها یعنی تجارت آزاد درهم کوبد... سوسیالیسم بازار «به سبک چینی» اگر بخواهد راه واقعی جایگزینی برای تمام بشریت را در بر گیرد، به تدریج و برای همیشه باید به شدت از سرمایه داری دور شود.

به مناسبت درگذشت صادق شباویز، هنرمند و بازیگر برجسته تئاتر، توجه دوستان را به داستان زندگی او در گفتگو با ناخدا حمید احمدی جلب می کنیم. این گفتگو در سال 1374 خورشیدی صورت گرفته است.

تنها چیزی که تا کنون از ماده ی تاریک می دانیم، این است که وجود دارد، زیرا کهکشان ها و خوشه های کهکشانی تاثیر گرانشی آن را احساس می کنند و جهان ما نمی توانست بدون آن به این سرعت تکامل یابد. در این رابطه ذره های جدیدی باید مسئول باشند که تا کنون کشف نشده اند. در صورتی که این ذره ها بوزون باشند، به لحاظ نظری می توانند ستاره های بوزونیک نیز تشکیل دهند.

ابوالحسن بنی صدر در سال 1397 در سندی با عنوان «حقوق پنج گانه» بیان نامه سیاسی و نظری خود را منتشر ساخت که در آن بر پیمانش با مردم ایران در زمینه پایبندی به اصولی همچون استقلال، آزادی، دمکراسی، عدالت اجتماعی و سکولاریسم پای فشرد. ما درگذشت او را به خانواده ودوستان و همرزمانش و جامعه سیاسی ایران تسلیت می گوییم.

در ویدئویی که از سوی انجمن مطالعات تاریخ شفاهی ایران به همت ناخدا احمدی منتشر شده، مرتضی زربخت، از اعضای سازمان افسری حزب توده ایران در سال های ١٣٢٥-١٣٢٢به بازگویی خاطرات خود از قیام پادگان هوایی قلعه مرغی در هشتم شهریور ١٣٢٠ پرداخته است. این ویدئو از آرشیو فیلم های تهیه شده در برنامه تاریخ شفاهی ویدیویی از ایران در قرن بیستم برگرفته شده است.

حقوق بشر آنگونه که در قطعنامه های بین المللی سازمان ملل متحد شرح داده شده سه نسل را دربر می گیرد... در سطح جهانی کشورهای سرمایه داری شمال، روزانه حقوق نسل دوم و سوم جهان سوم را نقض می کنند. ما این را در مناسبات نابرابر بین المللی شمال و جنوب و در مداخله های مکرر کشورهای سرمایه داری در کشورهای جنوب چه آشکار و چه پنهان مشاهده می کنیم.

پسران ِ ی. س. باخ (یوهان سباستیان باخ) ردپای درخشانی را در موسیقی سدۀ هجدهم برجای گذاشتند…در سال ۱۷۸۴ ویلهلم فریدمان از دنیا می رود، بدون آنکه چیزی برای زندگی برای زن و دختر خود برجای گذارد. آشکار شد، که از اجرای ِ برلینی ِ «مسیح» ِ هندل در سال ۱۷۸۵ برای آنان کمک ِ پولی گردآوری شد. این¬چنین بود پایان ِ اندوه ناک ِ اُرگ نوازِ نخستین آلمان

کودتاهای 25 و 28 مرداد سال 1332 زخمی است بر روح ملت ایران، که اثرهای ژرف آن تا به امروز باقی مانده است. به تعبیری می توان گفت انقلاب اسلامی نتیجه این کودتا بود که روند شکل گیری آزادی های دمکراتیک و توسعه سیاسی در ایران را متوقف کرد و به قهقرا برد. انجمن تاریخ مطالعات شفاهی ایران به همت ناخدا حمید احمدی، سلسله ویدئوهای موضوعی برای روشن ساختن ابعاد مختلف این دو کودتای انگلیسی-آمریکایی منتشر کرده است که دیدن آن را به علاقمندان به تاریخ ایران توصیه می کنیم.

به دلیل دلبستگی مارکسیست ها به آزادی های دمکراتیک است که آنان از نقص های دمکراسی بورژوایی انتقاد می کنند…مارکسیست ها از نارسایی های دمکراسی بورژوایی نتیجه نمی گیرند که آزادی های دمکراتیک که به صورت صوری در قانون اساسی این کشورها موجودند، باید ناچیز شمرده شوند... برعکس آنها نتیجه می گیرند که باید این آزادی های دمکراتیک توسط یک رشته از نهادها یا سازوکارهای اجتماعی گسترش یافته و تکمیل شوند

بررسی حاضر، مبتنی بر یک ترکیب و یک سیستم بندی اثرهای عمده که استوار بر درون مایه ایدئولوژی مارکس است و توسط تفسیرگران برجسته فرانسه انجام گرفته، می کوشد تعریفی کامل و منسجم از مفهوم ایدئولوژی و راه حلی برای سردرگمی هایی که در ذهن متبادر می سازد، ارائه دهد..قصد من بررسی مفهوم ایدئولوژی در نزد مارکس است

اعتراضات مردم خوزستان ادامه دارد. برخی ها می کوشند با فروکاستن این اعتراضات به مساله «آب» از ابعاد و اهمیت آن بکاهند. اما واقعیت این است که خوزستان علیه چهل سال بی توجهی، فساد، جنایت و چپاول رژیم ج.ا که محیط زیست را در این استان و ایران از مرز فاجعه گذرانده، برخاسته است. امروز صدای اعتراض مردم ایران علیه کل نظام اسلامی از گلوی خوزستان بیرون می آید. به همین دلیل سراسر ایران به همبستگی با مردم خوزستان برخاسته است. در زیر توجه شما را به گوشه هایی از این همبستگی ملی جلب می کنیم.

آیا طالبان در اتحاد احتمالی با پشتون هایی که امروز بخش اصلی قدرت در دولت افغانستان را در دست دارند و شریک شدن در کمک های چندین میلیارد دلاری آمریکا و متحدان به دولت آینده افغانستان به رغم عقب نشینی نظامی آمریکا و همپیمانانش از افغانستان، در چارچوب سیاست های ژئوپلیتیکی و ژئواکونومیکی آنان در برابر چین، روسیه، هندوستان و جمهوری اسلامی عمل خواهد کرد و یا عقب نشینی آمریکا پذیرش شکست یک دخالت نظامی بیست ساله ی ناموفق است، بی آنکه دراستراتژی منطقه ای آمریکا دگرگونی اساسی پدید آید.

همپای مبارزات کارگران صنعت نفت و گاز ایران، دیگر قشرها و طبقه های اجتماعی نیز به شکل های مختلف از جمله اعتصاب، خواسته های انباشته شده و برحق خود را در سراسر کشور فریاد می کشند. در زیر توجه شما را به گوشه هایی از این مبارزات جلب می کنیم.

اعتصاب کارگران شرکت های پیمانی و پروژه ای در صنعت نفت، جنبش زحمتکشان ایران را وارد مرحله جدیدی کرده است. این اعتصاب از بُعدهای منطقه ای خارج شده و اندک اندک دارد حالت ملی به خود می گیرد. پشتیبانی گسترده نهادهای مدنی قشرها و طبقه های مختلف اجتماعی از این اعتصاب نشان می دهد که این آگاهی در میان زحمتکشان ایران در حال گسترش است که پیروزی یک بخش از زحمتکشان به معنای پیروزی همه آنان است. «درد مشترک» تنها درمانی مشترک دارد.

تحریم انتخابات و شرکت نکردن اکثریت مردم در رای گیری کنونی و نه به جمهوری اسلامی ،ادامه مبارزات مردم ایران در قیام های دی ماه 96 و آبان 98 است و نشانگر مبارزه حق طلبانه میلیونها ایرانی برای دستیابی به پیشرفت و دمکراسی، آزادی و عدالت اجتماعی و رفاه، صلح و حفظ محیط زیست و گذار مسالمت آمیز از حکومت اسلامی ولایت فقیه به یک جمهوری دمکراتیک پارلمانی لائیک.

چهاردهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، صحنه نمایشی کهنه و پوسیده با بازیگرانی متظاهر، پشت نقاب‌های ریا، تزویر، دروغ و فریب. در سراشیبی سقوط نظامی دیکتاتوری هر کدام از این بازیگران در این بازی سیاسی با چهره سازی‌های مفتضحانه‌ای بر سر کسب قدرت و تطمیع منافع خود با یکدیگر مجادله می‌کنند. در این میان نام آشنایی است که در طی سال‌های اخیر سعی در سفیدنمایی چهره سیاهش داشته‌اند و این مانع از پنهان ماندن کارنامه خونین و جنایتکارانه وی نشده است.

حکومت درمانده اسلامی که راه حلی برای بحران های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و سیاسی ندارد، بی وقفه در کار سرکوب مردم ایران است. با همه وحشی گری و خشونتی که دستگاه اسلامی به کار می بندد، موفق به خاموش ساختن ندای حق جویانه زحمتکشان ایران نشده است. در زیر توجه شما را به گوشه هایی از مبارزات زحمتکشان ایران جلب می کنیم.

نام میلی آلکسه یویچ بالاکیرف برای بسیاری آشنا است، این نام بی درنگ آدمی را به یاد ِ «گروه کوچک توانا» می اندازد. اما کم تر آدمی که به دور از موسیقی شناسی باشد، پیدا می شود که بتواند بدون اندیشیدن حتی یکی دو آفریدۀ او را نام ببرد. این گونه شد، که بالاکیرف همچون یک کنشگر ِ همبودین [اجتماعی] و آموزگار شناخته شده، اما نه همچون یک آهنگ ساز. چرا سرنوشت ِ هنری ِ آفرینش گرانۀ او در سایۀ هم اندیشان ِ بزرگ او ماند و ارزش ِ راستین ِ جایگاه او در فرهنگ ِ روسی تا چه اندازه است؟