مردم ایران! امروز همه ما در «نه» به جمهوری اسلامی باید متفق‌القول باشیم. هیچ‌کس از فردای نیامده خبر ندارد و هیچ نیروی تک‌نفره‌ای هم سرنوشت ما را رقم نخواهد زد. اما یک‌چیز مسلم است؛ وقت حرکت است، هنگام عمل است. باید به پا خیزیم و سرنوشتمان را به دست خویش بنویسیم.

بیانیه مشترک جمعی از فعالان دانشجویی دانشگاه‌های تهران، بهشتی، علامه، علم و‌صنعت و تربیت‌مدرس

سال‌هاست حاکمان از دانشگاه هراسیده‌اند و با سرکوب و فرسودگی به جانش افتاده‌اند. امروز نیز بحران‌ها روی هم انباشته شده‌اند: فقر، نابرابری، ستم طبقاتی، ستم جنسیتی، فشار بر ملت‌ها، بحران آب و محیط‌زیست. همه محصول مستقیم سیستمی فاسد و فرسوده است؛ نماد عریان سیاست سرکوبی که به‌ویژه پس از جنبش‌های گوناگون اجتماعی چهره خونخوار خود را در آبان ۹۸ و خیزش «زن، زندگی، آزادی» آشکارتر کرده است.

سیاست حاکمیت در قبال دانشگاه هم از این الگوی سرکوب تبعیت می‌کند؛ تهی‌کردن آن از هر عنصر سیاسی و نقادانه‌ای و بدل‌کردن دانشگاه به میدانی اخته که جولانگاه مزدوران شبه‌نظامی بسیجی شده‌است. تلاش‌های بی‌وقفه وزارت علوم و روسای دانشگاه‌ها برای پولی‌سازی آموزش و حذف هرگونه خدمات رفاهی همه در راستای تبدیل دانشگاه از نهادی سیاسی و دغدغه‌مند به بنگاهی اقتصادی و منفعل است. با این همه، دانشگاه بار دیگر خاطرنشان کرد که در برابر استبداد ایستاده و در تاریک‌ترین بزنگاه‌های تاریخ، چه در پهلوی و چه در ولایت اسلامی، از آزمون آزادی‌خواهی و برابری‌طلبی سربلند بیرون آمده است. دانشگاه همواره سدی محکم در مقابل هر شکل از نهادهای باستانی مرتجع بوده و بانگ ترقی‌خواهی خود را هر روز از دیروز رساتر ساخته‌است.

دانشجو فرزند همین تاریخ است. طبیعی است که شعارهایی چون «نه پهلوی، نه رهبری؛ آزادی و برابری» از دل دانشگاه برخیزد و «زن، زندگی، آزادی» چنین طنین افکند. این فشارها گرچه سرعت رشد گفت‌وگوی آزاد و نقد رادیکال را کاسته و حتی بحث درباره تبعیض جنسیتی و حق زیست آزادانه را بارها عقب رانده، اما آن را خاموش نکرده است. دانشگاه امروز قلب تپنده‌ی پیوند میان آراء متکثر است. دانشگاه و دانشجو در مقابل هیچ نهاد اقتداری سر خم نمی‌کند. مشت‌های گره شده‌ای که فریاد می‌زنند «مرگ بر دیکتاتوری» خطابشان هر شکلی از اقتدارگرایی و دیکتاتورمنشی موجود و ناموجود است.

دانشگاه امروز بار دیگر با تاکید بر همان «نه»ی تاریخی در خیزش زن، زندگی آزادی، علیه دوگانه‌های کاذب در کنار مردم می‌ایستد و همراه با آنان گام برمی‌دارد. آنچه اکنون ضرورت دارد همبستگی آحاد ملت در مقابل جمهوری‌اسلامی، سلطنت پهلوی و مجاهدین خلق است. صدای ملت بودن از همین جا معنا پیدا می کند، اما این همبستگی نباید دانشگاه را از بیان صدای خود محروم کند. ما تلاش می‌کنیم در گفت و گویی درونی به وجوه ایجابی و تخیل جمعی برای فردای ایران برسیم؛ فردایی که آزادی و برابری همراه هستند و رهایی زنان و پایان ستم جنسیتی، پیشران تغییر است. تغییراتی که به میانجی نهادهای دموکراتیک همگام با تضعیف ساختارهای سلطه و استثمار رخ خواهند داد. فردایی که بدون اصول و گفتمان‌های ولایت فقیه، حجاب و اعدام فراخواهد رسید و ما عینیت‌یافتگی آزادی و برابری را تجربه خواهیم کرد.

جنبش دانشجویی با تخیلی تحول‌خواهانه به دنبال آینده‌ای رها از استبداد است و به هیچ شکلی از اقتدارطلبی تن نخواهد داد. امروز پیشروی ما نیازمند در دست
داشتن طرحی نو است. بحران‌های جامعه و عدم‌شایستگیِ تمام طرف‌های مخالف جمهوری اسلامی، ما را به نقطه‌ای رسانده که ادعا می‌کنیم جنبش دانشجویی نیازمند کنشگری ایجابی است. یعنی به اقتضائات زمانه پاسخ دهد، با مطالبه‌گری مردم و اقشار مختلف همراهی کند و فرآیندهای برآورده شدن مطالبات را صورتبندی‌ کند.

مردم ایران! امروز همه ما در «نه» به جمهوری اسلامی باید متفق‌القول باشیم. هیچ‌کس از فردای نیامده خبر ندارد و هیچ نیروی تک‌نفره‌ای هم سرنوشت ما را رقم نخواهد زد. اما یک‌چیز مسلم است؛ وقت حرکت است، هنگام عمل است. باید به پا خیزیم و سرنوشتمان را به دست خویش بنویسیم.

فرزندان ایران

از خیابان‌های دانشگاه

بیانیه معلمان خوزستان

ما معلمان خوزستان از دل رنج‌های مشترک این سرزمین سخن می‌گوییم رنج‌هایی که مرز نمی‌شناسد و امروز به خواسته‌ای ملی تبدیل شده است فقر نابرابری نابودی آموزش عمومی و بی‌اعتنایی به کرامت انسان زندگی میلیون‌ها ایرانی را در تنگنا قرار داده است

ما پرچمداران آگاهی و سازندگان آینده ایرانیم
سکوت در این بزنگاه خیانت به مسئولیت تاریخی ماست
نمی‌توانیم در برابر فرسایش امید نسل‌های بعد بی‌تفاوت بمانیم

همکاران فرهنگی سراسر ایران
با همبستگی ملی و با تکیه بر وجدان حرفه‌ای خود به این اعتراضات مردمی بپیوندید
حضور شما نه از سر هیجان که از ژرفای تعهد به آینده این سرزمین برمی‌خیزد

اتحاد ما امواجی فراگیر می‌آفریند
امواجی که دیوارهای سکوت را فرو می‌ریزد
و راه تغییر را می‌گشاید

امروز لحظه برخاستن است
من اگر برخیزم تو اگر برخیزی همه برمی‌خیزند
من اگر بنشینم تو اگر بنشینی چه کسی برخیزد

این صدا صدای یک استان نیست
این فریاد معلمان ایران است

1_کوکب بداغی  پگاه
2_فروغ حسینی
3_مریم امینی
4_سیامک چهرازی
5_عیسی جهانتابی
6_مژگان اسکندری
7_رعنا بختیاری
8_نسرین جهانگیری
9_عزیز  دباغیان
10_داریوش صادقی
11_الهه عباسی
12_امیر حسین‌انصاری
13_بهنیا بهمئی نژاد
14_فرنگیس نسیم پور
15_توران  سلیمانی
16_مریم شیرمردی
17_خدیجه امیری
18_کتایون منصوری
19_نگار باقری
20_مریم خسروی
21_امیر محمدی
22_حمید موسوی
23_طیبه اسماعیلی
24_آزیتا زنگنه
25_کفایت مرادی
26_نسرین ابراهیمی
27_ندا قریشوندی
28_شیرین غفوری
29_خدیجه خواهش
30_محمد رضا نصیری
31_زهرا کرمی
32_مینا احمدی
33_پریچهر کیانی
34_فریبا حردانی
35_فاطمه بندانی
36_کامران سعیدی
37_نرگس سلحشور
38_مژگان نصیری
39_کورش سرقلی
40_حسین موسوی
41_مرتضی حیدری
42_بیژن احمدی
43_مرضیه امیری
44_ساره حسینی
45_صادق محمدی
46_حدیث رضایی
47_نرگس باقری
48_فاطمه جمشیدی
49_ثریا احمدی
50_شهلا احمدی
۵۱-نسرین بلیوندی
52_ فروغ خسروی
۵۳ـ مهناز امامی
۵۴-مهری موسوی
۵۵-اسفندیاربهرامی
56_جمشید نظری
57_علیرضا تقوی
58_سمانه کاظمی
59_مینا شمس
60_مبینا طاهری
61_جهانگیر مقامی
62_سمیه زنگنه
63_میثم شیخی
64_فاطمه عالی محمودی
65_یونس محمدی
66_فرشاد حیدری
67_زینب احمدی
68_سمیرا کوراوند
69_رضا محمدی
70_معصومه سجادی
۷۱- زهرا بیگم نام نیک
72_فاطمه بهمنی
73_محمد کرد
74_ناصر یزدانی
75_سیاوش مرادی
76_شهناز  احمدی
77_مدینه قاسمی
78_شروین ناصری
79_اسد نجاتی
80_سمیرا کاظمی
81_محمد امین سلیمانی
82_جهانگیر رستمی
83_مهسا شریفی
84_رها عیدی وند
85_مژگان احمدوند
86_فاطمه خدری
87_نسیم مهدی پور
88_آرزو احمدی
89_شکوفه رحمانی
90_فاطمه سواری
91_قربان صالحی
92_یوسف سلطانی
93_امین محمد پور
94_سارا قبادی
95_زهرا محمودی
96_فرشته کریمی
97_داریوش غیبی
98_زهرا غیبی
99_خدیجه آقایی
100_بابک سعیدی
101_فروغ دانش
102_معصومه براتی
103_زهره عزیزی
104_معصومه ابراهیمی
105_مهری موسوی

نسخه پی دی اف