لذا ما شوراهای صنفی دانشگاه های تهران تمام غرضورزی های روا گشته بر شوراها را محکوم میکنیم و اعلام میداریم تا دستیابی به سازوکاری دموکراتیک که همانا تشکیل اتحادیه کشوری شوراها با رای جمیع شوراهاست سازو کار عقیم کلان مناطق را تحریم میکنیم
در فقدان حضور پررنگ چپ در عرصههای اجتماعی و سیاسی یقیناً راست کماکان به حضور هژمونیک خویش ادامه خواهد داد. ممانعت از هژمونی جریانات راست بر روند تحولات آتی ضرورتاً از مسیر ارتقای چپ به نیرویی سیاسی میگذرد.
سیاست ضدیت با جامعه مدنی محدود به درون مرزهای ایران نمی شود. حکومت ج. ا از همان ابتدای شکل گیری خود تا به امروز با تمام نیرو به مبارزه با نهادهای مدنی خارج از کشور نیز پرداخته است. وقتی فعالیت های نهادهای مدنی خارج از کشور جایی در سیاست گذاری این نیروها ندارد، این تصور ایجاد می شود که نیروهای سیاسی نسبت به نهادهای مدنی پیرامون خود و دست اندازی های رژیم به آنها بی تفاوت اند. اگر بپذیریم که دمکراسی وارداتی نیست و پیش شرط برقراری و ماندگاری آن در گروی یک جامعه مدنی نیرومند است، خطا است اگر عرصه جامعه مدنی در خارج از کشور به رژیم وانهاده شود.
بسیاری از فیزیک دانان اکنون بر این باورند که باید تعداد بیشتری ذراتِ اولیه نسبت به مقدار در نظر گرفته شده توسط مدل استاندارد وجود داشته باشند. این نکته به یقین به معنای مهم ترین تحول در فیزیک ذرات زیراتمی طی دهه های گذشته خواهد بود و امکان نگاه به چیزی را فراهم می کند که فراتر از قوانین شناخته شده ی جهان هستی، در انتظار ماست. تفاوتی ندارد که راه بسوی فیزیک جدید چقدر به درازا بکشد. شعار گالیلئو گالیله این بود: «آنچه قابل اندازه گیری است، اندازه بگیر و باقیمانده را قابل اندازه گیری کن». شعاری بهتر از این نمی توان یافت.
اولین ضربه، ۱۵ روز پس از پیروزی انقلاب بود که آیتالله خمینی قانون حمایت خانواده را مخالف شرع و ملغی اعلام کرد. ۱۰ روز بعد، دستور منع ورود زنان بیحجاب به ادارات داده شد، چند روز بعد موج گستردهی اخراج زنان از ادارات و بیمارستانها و ارتش آغاز شد، بعد زنان از قضاوت محروم شدند و کمی بعدتر نیز قانون اساسیای تصویب شد که در آن خبری از برابری جنسیتی نبود. در چنین شرایطی، جنبش زنان چه کرد
آلکساندر گرست، فضانورد آلمانی و فرمانده عملیات اکتشافی در ایستگاه فضایی بین المللی است. او پس از 363 روز اقامت در فضا، روز 20 دسامبر 2018 به زمین بازگشت. او از ایستگاه فضایی بین المللی در پیامی پراحساس، نگرانی ها و اندیشه های خود را درباره کره زمین و آینده نسل بشر بصورت ویدئویی به کره زمین مخابره کرد. وی در مصاحبه ای پس از بازگشت به زمین گفت: «هنگامی که کودک بودم همیشه فکر می کردم که فضا یک مکان بسیار ویژه است. اما اکنون می دانم که این تصور کاملا نادرست بوده است. یگانه جای ویژه ای که ما می شناسیم و آنجا بدون زحمت زیادی می توانیم زندگی کنیم، کره زمین است»
چه نوع سازماندهیای مطلوب شرایط موجود است؛ سندیکا/اتحادیه، یا شورا، یا هردو و با چه ترکیبی؟ بهطور خلاصه باید امیدوار بود که رهبران حرکتهای کارگری درون ایران و حامیان آنها در داخل و خارج با توجه به تجارب قبلی و با توجه به واقعیات و نه طرح شعارهای غیرعملی و غیر مسئولانه در جهت سازمانیابی کارکنان موفقیتهای بیشتری را کسب کنند.
ذهنیات ما در حال دگرگونشدن هستند؛ مثلاً درخصوص شیوهی پردازش اخبار و اطلاعات و ایدههایمان دربارهی چیستی مقاومت یا استبداد. اکنون در جامعهای زندگی میکنیم که تاریخ خودش را مطالعه نمیکند- تاریخ ساده و بیپیرایهاش را- و اغلب حوادث جاری در خلائی تحلیل شده است که تقریباً هرگز شامل زمینه یا تاریخی نبوده؛ زمینهای که برای فهم اینکه چه چیزی نو و چه چیزی کهنه است و چگونه به جایی که هماکنون رسیدهایم، ضرورت دارد
«ما خواهان تصویب قانونی هستیم که در آن ایجاد خانههای امن و مراکز حمایتی از زنان خشونت دیده در سراسر ایران در دستور کار قرار گیرد»، « ما خواهان تصویب قانونی هستیم که دستور ایجاد واحد ویژۀ رسیدگی به خشونت خانگی علیه زنان را با حضور قاضی پلیس زن و ضابطان قضایی و انتظامی آموزش دیده صادر کند»، «ما خواهان تصویب قانونی هستیم که درمان خشونتگر را در کنار جبران آسیبهای وارد شده به خشونت دیده در نظر بگیرد»
"سیزدهم آذر و یکونیم قرن سانسورستیزی" عنوان بیانیهای است که کانون نویسندگان ایران به مناسبت سیزدهم آذر، روز مبارزه با سانسور، منتشر کرد. امسال دهمین سال اعلام این روز به عنوان روز مبارزه با سانسور است. در بخشی از بیانیه که دیروز منتشر شد آمده است: « یکی از پیامدهای مخرب این همه تهدید و ممنوعیت و نظارت و بازبینی و "صدور مجوز"، درونی شدن سانسور، خودسانسوری، است.
سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه ضمن درودهای گرم به اعضای سندیکا و کلیه کارگران شرکت واحد و تمامی کارگران و تشکلات کارگری که در افشای این پروژه دولتی-امنیتی کوشا بوده اند، همچون گذشته و با وجود کلیه موانع دولتی-امنیتی و سرکوب و کنترل دائمی حکومتی و توطئه های عوامل شورای اسلامی و خانه کارگر، به مبارزه بر حق خود تا پیروزی های هر چه بیشتر ادامه خواهد داد.
مسئولان نباید فراموش کنند که تاکنون ما به والدین دانش آموزان جهت همیاری و کمک به پیگیری مطالبات صنفی و آموزشی بخصوص در این روزها، که بودجه در حال تدوین است فراخوان نداده ایم و اگر بنا باشد هر خواسته ما با ضرب و شتم و احضار و زندان همراه باشد. شورای هماهنگی چاره ای ندارد جز اینکه از مردم بخواهد آنان پیگیر حقوق آموزشی کودکان خود باشند.
تحصن مهر آغاز دور جدید اعتراضات ماست و اگر سریعا تغییر مثبت و قابل توجه در فیشهای حقوقی بازنشستگان و شاغلان و سرانه ی دانش آموزان مشاهده نگردد اعتراض سراسری خود را در ابعاد گسترده تری در آبان ماه ادامه خواهیم داد. از همکاران بازنشسته گرامی درخواست میکنیم که درین روزها با شاخه گلی به دیدار همکاران شاغل خود در نزدیکترین مدرسه محل زندگی خویش بروند. شاغلانی که درین روز تدریس ندارند حتما به مدارس خود یا مدرسه ای نزدیک مراجعه کنند. «دغدغه های ما معلمان، یک زندگی شرافتمندانه برای همه و برخورداری کودکان از آموزش با کیفیت، رایگان و عادلانه است.»
ما چهل سال پیش، کشوری به کل متفاوت از امروز بودیم. سیر نزولی مان تقریبا سریع بود. فکر می کنم که نمونه آمریکا می بایست هشدار مهمی برای کشورهای دیگر باشد که نهادهای خود را تضمین شده نپندارند. بیم آن دارم که اوضاع در ایالات متحد بسیار بدتر از وضعیت حاضر شود
کشاورزان حقآبهدار شرق و غرب اصفهان در بالادست زایندهرود در استان اصفهان برای بررسی نحوه توزیع آب و همچنین نشان دادن اعتراض خود، تجمع بزرگی را برپا کردند. کاروانی مرکب از ۱۵۰۰ اتوموبیل، حامل کشاورزان حقآبهدار شرق و غرب اصفهان در حرکتی هماهنگ به محل بالادست رودخانه زایندهرود در استان اصفهان رفته تا از نزدیک نحوه توزیع آب که موجب خسارات هولناکی به کشاورزان حوضه آبریز زایندهرود در استان اصفهان شده را مورد بررسی قرار دهند.
این نوشته دربارۀ سرگی ایوانوویچ تانه یف، موسیقی دان بزرگ روسی و انسانی دوست داشتنی است. نام او شناخته شده و ارجمند می باشد، آفریده های او را می توان در برنامه های کنسرتی شنید، اما زندگی و هنر آفرینشگرانۀ او تاکنون کمتر از آنچه که سزاوار اوست، شناخته شده است. او بی چون و چرا از هر چیز پیشرو در زندگی همزیست گاهی [اجتماعی] روسیه پشتیبانی می کرد، چه هم انبازی [شرکت] در کار آموزشگاه والای موسیقی مردمی، چه پشتیبانی مالی از کارگران دست از کار کشیده در سال ۱۹۰۵.
موج اعتراضات مردمی در ایران خاموشی ناپذیر است. در این میان نهادهای مدنی نقش مهمی در سازماندهی این اعتراضات دارند. در اینجا به چند نمونه از این اعتراضات توجه کنید.
در جهان متحول، پرآشوب و شبکهای و کوچک شدهی کنونی نه میتوان درها را به روی دیگران بست و نه میتوان مانع ورود اندیشههای غیر شد. آموزش اگر تنها راه نجات نباشد، بی تردید از مهمترینهاست. آموزشی که بتواند میان امور عام که برای حفظ انسجام هر جامعهای ضروری است با امر متنوع پیوندی منطقی برقرار کند. تنوع و تکثر را نه تهدید بلکه فرصت بداند. چنین آموزشی نیازمند معلمانی توانا، به روز و دارای صلاحیت حرفه ای بالاست. اگر آموزش عمومی و با کیفیت،یک حق است که هست، تنها با حضور چنین معلمانی امکان تحقق خواهد یافت.
اعتصاب رانندگان کامیون ایران که در دور جدید خود به دنبال فراخوانی از روز شنبه ۳۱ شهریورماه در اعتراض به برآورده نشدن مطالبات صنفیشان آغاز شده است، در بسیاری از شهرهای ایران از جمله “بندرعباس، خرمآباد، تاکستان، دهاقان، خمینیشهر، قم، کاشان، شهرکرد، بندر امامخمینی، اصفهان، شیراز، یزد، گرگان، بندرگز، بروجرد، مبارکه، تایباد، ایذه، اراک، تالش، اهواز و استانهای خراسان رضوی و همدان” ادامه می یابد.
امروز «اتحاد سراسری بازنشستگان ایران» با هدف ایجاد صفی واحد از تمام بازنشسته هایی که دغدغه ی یک زندگی شایسته و مناسب توام با آرامش، آسایش، رفاه و امنیت خاطر را دارند، اعلام موجودیت می کند. ما برآنیم که اتحاد و همبستگی و همراهی ما به عنوان یک سرمایه اجتماعی بزرگ می تواند و باید بر پراکندگی و تشتت صفوفمان فائق آید و ما را در دور کردن دست غارتگران از صندوق هایمان و در دست گرفتن کنترل آنها و تحقق خواسته ها و مطالبات برحق مان و در نهایت برخورداری از زندگی شایسته یاری دهد.
